گل گل گل ی زیبــا عیان وصفت بگویم چــون بیان آهو دو چشمی در کمان تیری رها کـــــــرد ناگهان صحـــــــن چمن لبریز بود باران قطــــــــــــره ریز بود باد هــــــوا خوش خیز بود آن گل گـــل ی ما در میان لاله و ریحـــــــان در برش جوی شراب انــــــدر برش قدحی بنوشید سر برش باغ را رها کــــــــرد باغبان بلبل که چنگ را سـاز کرد گل همچنان صــــد ناز کرد این ناز کــــــــرد آن راز کرد

جند ءِ بجار ءَ نزانئے تو عالم ءِ گپ ءَ کنے راہ وتی گار کُتگ کپتگے شونزانی تھاں ششگے لوگ ءَ مہ نند مردماں سنگ مجاں توکاں آزمان ءَ جنے جند ءِ دیم ءَ تی کپاں نے شھر بانور ناں تو مئے گُلی گیتانجلی ڈے گیتانجلی گُشاں بولی وشیں اگاں جندے بدیں وتی راھا یل داں آہ مردم ردیں چین ءَ بچار تو کہ ژاپان نبی دگرے ڈگار ءَ تی راں مان نبی وتی سر ڈگار ءُ زبانیں وتی وتی گُشتگیں گال

منی ساہ ءُ ارواح زبان انت منی بلوچی زبان ء ُ شان انت منی توار انت منی مئے زبان مادرے بلوچی توار ءُ بیان انت منی زبان مئے نشان انت ءُ مئے لبزوار بلوچی مئے لبز نشان انت منی منی جان قربان پہ شھّدیں زبان بلوچی شکر گال جان انت منی اگاں راہ ءَ ایل دے تو پشکپتگ ءِ بلوچی مئے راہ ُ روان انت منی منی تاج ءُ تخت ءُ منی سیم ءُ زر بلوچی مئے آن ءُ مان انت منی اگاں پیر بے دست لرزاں تئی بلوچی جوانیں جوان انت من تو دیوان ءَ نندیں تو مجلس ک